عنوان طرح تحقیقاتی: تجربه زندگی با اعتیاد در وضعیت های نابسامان: رویکردی فرارشته ای نسبت به مصرف مواد و بهبودی در ایران
مجری طرح
معصومه معارف وند( 2858)همکار:مازیار غیابی
تاریخ اتمام
1403/03/05
کلمات کلیدی
اعتیاد، بهبودی، مصرف مواد، ایران
متن پیام پژوهشی
مهمترین نتایج طرح به زبان غیر تخصصی: مصرف مواد پدیده ای است که از نظر فرهنگی در برخی مناطق ایران مورد تأیید است. نمی توان از کسی که شاهد مصرف مواد در خانواده و یا بستگان در مراسم مختلف بوده است، انتظار داشت که او نیز مصرف مواد را امتحان نکند. نوجوانان برای این که احساس کنند بزرگ شده اند، اعتماد بنفسشان را برای حضور در جمع تقویت کنند، توسط دیگران و همتایانشان پذیرفته شوند، شاد باشند و … ممکن است مصرف مواد را تجربه کنند. آداب و رسومی که مصرف مواد را تأیید می کنند، زمینه را برای تجربه اولین مصرف نوجوانان فراهم می کنند. اگر انتظار دارید نوجوانان از آنچه بر سر معتادان قبلی آمده است، عبرت بگیرند، لازم است به این نکته توجه داشته باشید که بسیاری از آنها تصور می کنند با دیگران فرق می کنند و می توانند مصرف مواد را کنترل کنند. وقتی زنان و دختران مصرف مواد را شروع می کنند، خیلی زودتر توسط خانواده و اطرافیانشان طرد می شوند. طرد شدن آنها باعث می شود بیشتر از مردان در معرض خطر قرار بگیرند. فرد معتاد از اولین روزهایی که متوجه می شود دیگر نمی تواند بر میزان مصرفش کنترل داشته باشد، تلاش برای قطع مصرف را آغاز می کند. تجربه مصاحبه شوندگان در این مطالعه نشان می دهد وقتی یک معتاد را مجبور به درمان کنیم و در این نوع درمان به او بی احترامی شود، مورد آزار جسمی و کلامی قرار گیرد و… احتمال عود افزایش خواهد یافت. خانواده می توان مشوق بهبودی باشد. بی اعتمادی به فردی که اکنون در حال بهبودی است، به او مجوز این را خواهد داد که دوباره مصرف را از سر بگیرد. بهبودی فقط قطع مصرف مواد نیست. لازم است فرد به تدریج در رفتارهایش تغییرات مثبت دیده شود. عدم پذیرش فرد در حال بهبودی در جامعه احتمال عود را افزایش می دهد. خانواده و جامعه نیز نیاز به تغییر دارند. اعتیاد در خلاء اتفاق نمی افتد.
پیام کلیدی
اعتیاد از نظر مصرف کنندگان مواد به معنای از دست دادن کنترل بر مصرف است. آنها بهبودی را پرهیز کامل از مصرف مواد و تغییر رفتارهای اعتیادی می دانند.
