ترجمان دانش

عنوان طرح تحقیقاتی: بررسی اثربخشی برنامه پیگیری از راه دور پس از ترخیص بر پیشگیری از عود بیماری در افراد مبتلا به اختلالات شدید روانپزشکی

مجری طرح

معصومه معارف وند (986)

تاریخ اتمام

1405/04/29

کلمات کلیدی

اختلالات شدید روان¬پزشکی؛ پیگیری پس از ترخیص؛ علائم هشدار دهنده؛ عود؛ برنامه پیشگیری از عود به کمک فناوری اطلاعات ((ITAREP

عنوان پیام پژوهشی

مداخله تلفنی پیگیری پس از ترخیص مددکاری اجتماعی می تواند به کاهش قابل توجه عود بیماران مبتلا به اختلالات شدید روانپزشکی منجر شود.

متن پیام پژوهشی

اهمیت موضوع: عود اختلالات شدید روانپزشکی وضعیت ناتوان کننده و تنش زاست. بروز عودهای مکرر، درمان بیماران مبتلا به اختلالات شدید روانپزشکی را دشوارتر می کند، فشار قابل توجهی را بر مراقبین و خانواده بیمار تحمیل می کند و ضمن ایجاد هزینه های زیاد بستری مجدد در نظام سلامت، ارائه دهندگان خدمت را با فرسودگی ناشی از شکست های مکرر درمان مواجه می کند. عود یک وضعیت قابل پیشگیری است و با پایش منظم علائم هشدار دهنده عود و مداخلات کم هزینه و به موقع می توان از آن پیشگیری کرد. مداخله های از راه دور می تواند دسترسی به خدمات مراقبت پس از ترخیص را به طور قابل توجهی افزایش دهند و بسیار ضروری است که در مداخلات تخصصی مددکاران اجتماعی و تیم درمان مورد توجه قرار گیرند.
مهمترین نتایج طرح به زبان غیر تخصصی: بیمارانی که به اختلالات شدید روانپزشکی مبتلا هستند ممکن است بارها عود را تجربه کنند؛ یعنی بعد از اینکه دوره درمانی را طی کردند و حالشان بهتر شد، دوباره ممکن است علائم آنها بروز کند. وقتی این بیماری ها عود می کنند، نه تنها بیمار بلکه مراقب بیمار و خانواده اش نیز شرایط بسیار سختی را تجربه می کنند. در موارد زیادی بیمار باید به دلیل عود، دوباره در بیمارستان بستری شود؛ چیزی که هم برای بیمار ناخوشایند است و هم هزینه های زیادی را به خانواده و نظام سلامت تحمیل می کند. اگر بیمار عود نکند، می تواند زندگی تقریباً عادی داشته باشد و عملکردهایش را حفظ کند. ما می دانیم که می شود از عود پیشگیری کرد. قبل از اینکه عود اتفاق بیافتد، معمولاً علائم مشخصی در بیمار بروز می کنند. اگر بتوانیم این علائم را به موقع شناسایی کنیم و کمک کنیم که برطرف شوند، می توان امیدوار بود که عود اتفاق نیافتد. در این مطالعه تأثیر یک مداخله از راه دور برای پیشگیری از عود بیماران مبتلا به اختلالات شدید روانپزشکی بررسی شد. در این مداخله بیمار و خانواده اش در زمان حضور در بیمارستان آموزش می دیدند و از هفته اول پس از ترخیص از بیمارستان نیز مددکار اجتماعی هر هفته وضعیت بیمار را بررسی می کرد. به محض اینکه علائم هشدار دهنده شناسایی می شدند، مددکار اجتماعی بیمار را به روانپزشک ارجاع می داد تا در مورد درمان دارویی تصمیم گیری کند. آموزش و مشاوره های تلفنی و برقرار کردن ارتباط بیمار و خانواده اش با سازمان های مختلف برای دسترسی به منابع هم بخش دیگری از این مداخله از راه دور بود. اگر بیمار در شرایط بحرانی قرار گرفته بود، اقدامات ضروری برای بستری بیمار انجام می شد. نتایج نشان داد که این مداخله تلفنی هفتگی باعث افزایش مدت بهبودی شد. بیمارانی که قبل از این با فاصله های زمانی کم عود می کردند و دوباره در بیمارستان بستری می شدند، با دریافت این خدمت توانسته بودند مدت طولانی تری در حال بهبود باقی بمانند. این روش مزیت های زیادی داشت؛ به عنوان مثال بیمار و خانواده ناچار نبودند برای دریافت خدمات پس از ترخیص هر هفته به مرکز درمانی مراجعه کنند، وضعیت آنها با فاصله های زمانی کوتاه بررسی می شد و به مشاوره تلفنی دسترسی داشتند و مددکار اجتماعی به آنها کمک می کرد بتوانند به خدمات مورد نیاز در محیط زندگی شان دسترسی بیشتری داشته باشند.
موارد کاربرد نتایج تحقیق: عود پس از بیماری، می‌تواند باعث افزایش شدت بیماری و بروز بیماری‌های جدید بشود. افرادی که عود را تجربه می‌کنند، با امکان قرار گرفتن در معرض افکار خودکشی و یا تمایل به سوء مصرف مواد مخدر رو به رو خواهند بود. بیمارانی که به اختلالات شدید روانپزشکی مبتلا هستند ممکن است بارها عود را تجربه کنند؛ یعنی بعد از اینکه دوره درمانی را طی کردند و بهبود یافتند، دوباره ممکن است علائم آنها بروز کند. وقتی این بیماری ها عود می کنند، نه تنها بیمار بلکه مراقب بیمار و خانواده اش نیز شرایط بسیار سختی را تجربه می کنند. عود بیماری معمولاً به بستری مجدد در بیمارستان منتهی می شود و به این معناست که نظام سلامت باید برای مدیریت کردن علائم بیماری هزینه بپردازد. ما می دانیم که می شود از عود پیشگیری کرد. قبل از اینکه عود اتفاق بیافتد، معمولاً علائم مشخصی در بیمار بروز می کنند. اگر بتوانیم این علائم را به موقع شناسایی کنیم و کمک کنیم که برطرف شوند، می توان امیدوار بود که عود اتفاق نیافتد. در این مطالعه تأثیر یک مداخله از راه دور مددکاری اجتماعی برای پیشگیری از عود بیماران مبتلا به اختلالات شدید روانپزشکی بررسی شد. در این مداخله بیمار و خانواده اش در زمان حضور در بیمارستان آموزش می دیدند و از هفته اول پس از ترخیص از بیمارستان نیز مددکار اجتماعی هر هفته وضعیت بیمار را بررسی می کرد. به محض اینکه علائم هشدار دهنده شناسایی می شدند، مددکار اجتماعی بیمار را به روانپزشک ارجاع می داد تا در مورد درمان دارویی تصمیم گیری کند. آموزش و مشاوره های تلفنی و برقرار کردن ارتباط بیمار و خانواده اش با سازمان های مختلف برای دسترسی به منابع هم بخش دیگری از این مداخله از راه دور بود. اگر بیمار در شرایط بحرانی قرار گرفته بود، اقدامات ضروری برای بستری بیمار انجام می شد. نتایج نشان داد که این مداخله تلفنی هفتگی باعث افزایش مدت بهبودی شد. بیمارانی که قبل از این با فاصله های زمانی کم عود می کردند و دوباره در بیمارستان بستری می شدند، با دریافت این خدمت توانسته بودند به طور معناداری مدت طولانی تری در حال بهبود باقی بمانند. این روش مزیت های زیادی داشت؛ به عنوان مثال بیمار و خانواده ناچار نبودند برای دریافت خدمات پس از ترخیص هر هفته به مرکز درمانی مراجعه کنند، وضعیت آنها با فاصله های زمانی کوتاه بررسی می شد و به مشاوره تلفنی دسترسی داشتند و مددکار اجتماعی به آنها کمک می کرد بتوانند به خدمات مورد نیاز در محیط زندگی شان دسترسی بیشتری داشته باشند. کاهش بستری مجدد در بیمارستان به معنای کاهش هزینه های نظام سلامت و خانواده بود. عود یک فرایند تنش زا برای بیمار، مراقب و خانواده او تلقی می شود. عدم عود بیماری به معنای ثبات بیشتر شرایط بیمار و خانواده بشمار می رود. این مداخله بسیار ساده، کم هزینه و قابل اجرا در تمامی واحدهای مددکاری اجتماعی بیمارستان هایی است که به بیماران مبتلا به اختلالات شدید روانپزشکی خدمت ارائه می کنند. پیشنهاد می شود در تمامی واحدهای مددکاری اجتماعی بیمارستان های روانپزشکی، مراقبت پس از ترخیص در دستور کار قرار گیرد و این مداخله از راه دور به طور الزامی در دستور کار واحد مددکاری اجتماعی قرار گیرد.

تاثیرات و کاربردها

عود پس از بیماری، می‌تواند باعث افزایش شدت بیماری و بروز بیماری‌های جدید بشود. افرادی که عود را تجربه می‌کنند، با امکان قرار گرفتن در معرض افکار خودکشی و یا تمایل به سوء مصرف مواد مخدر رو به رو خواهند بود. بیمارانی که به اختلالات شدید روانپزشکی مبتلا هستند ممکن است بارها عود را تجربه کنند؛ یعنی بعد از اینکه دوره درمانی را طی کردند و بهبود یافتند، دوباره ممکن است علائم آنها بروز کند. وقتی این بیماری ها عود می کنند، نه تنها بیمار بلکه مراقب بیمار و خانواده اش نیز شرایط بسیار سختی را تجربه می کنند. عود بیماری معمولاً به بستری مجدد در بیمارستان منتهی می شود و به این معناست که نظام سلامت باید برای مدیریت کردن علائم بیماری هزینه بپردازد. ما می دانیم که می شود از عود پیشگیری کرد. قبل از اینکه عود اتفاق بیافتد، معمولاً علائم مشخصی در بیمار بروز می کنند. اگر بتوانیم این علائم را به موقع شناسایی کنیم و کمک کنیم که برطرف شوند، می توان امیدوار بود که عود اتفاق نیافتد. در این مطالعه تأثیر یک مداخله از راه دور مددکاری اجتماعی برای پیشگیری از عود بیماران مبتلا به اختلالات شدید روانپزشکی بررسی شد. در این مداخله بیمار و خانواده اش در زمان حضور در بیمارستان آموزش می دیدند و از هفته اول پس از ترخیص از بیمارستان نیز مددکار اجتماعی هر هفته وضعیت بیمار را بررسی می کرد. به محض اینکه علائم هشدار دهنده شناسایی می شدند، مددکار اجتماعی بیمار را به روانپزشک ارجاع می داد تا در مورد درمان دارویی تصمیم گیری کند. آموزش و مشاوره های تلفنی و برقرار کردن ارتباط بیمار و خانواده اش با سازمان های مختلف برای دسترسی به منابع هم بخش دیگری از این مداخله از راه دور بود. اگر بیمار در شرایط بحرانی قرار گرفته بود، اقدامات ضروری برای بستری بیمار انجام می شد. نتایج نشان داد که این مداخله تلفنی هفتگی باعث افزایش مدت بهبودی شد. بیمارانی که قبل از این با فاصله های زمانی کم عود می کردند و دوباره در بیمارستان بستری می شدند، با دریافت این خدمت توانسته بودند به طور معناداری مدت طولانی تری در حال بهبود باقی بمانند. این روش مزیت های زیادی داشت؛ به عنوان مثال بیمار و خانواده ناچار نبودند برای دریافت خدمات پس از ترخیص هر هفته به مرکز درمانی مراجعه کنند، وضعیت آنها با فاصله های زمانی کوتاه بررسی می شد و به مشاوره تلفنی دسترسی داشتند و مددکار اجتماعی به آنها کمک می کرد بتوانند به خدمات مورد نیاز در محیط زندگی شان دسترسی بیشتری داشته باشند. کاهش بستری مجدد در بیمارستان به معنای کاهش هزینه های نظام سلامت و خانواده بود. عود یک فرایند تنش زا برای بیمار، مراقب و خانواده او تلقی می شود. عدم عود بیماری به معنای ثبات بیشتر شرایط بیمار و خانواده بشمار می رود. این مداخله بسیار ساده، کم هزینه و قابل اجرا در تمامی واحدهای مددکاری اجتماعی بیمارستان هایی است که به بیماران مبتلا به اختلالات شدید روانپزشکی خدمت ارائه می کنند. پیشنهاد می شود در تمامی واحدهای مددکاری اجتماعی بیمارستان های روانپزشکی، مراقبت پس از ترخیص در دستور کار قرار گیرد و این مداخله از راه دور به طور الزامی در دستور کار واحد مددکاری اجتماعی قرار گیرد.

مخاطبان طرح پژوهشی

مددکاران اجتماعی شاغل در بیمارستان های روانپزشکی، وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و بیمارستان های روانپزشکی، بیماران مبتلا به اختلالات شدید روانپزشکی و مراقبین و خانواده های آنان